• سه شنبه 27 شهریور 1397
  • الثُّلاثَاء 7 محرم 1440
  • 2018 Sep 18
چهار شنبه 23 خرداد 1397
کد مطلب : 19534
+
-

با آموزش مقابله نکنیم

دریچه
با آموزش مقابله نکنیم

نگار حسینخانی| خبرنگار:

خبر تعدی به دانش‌آموزان دبیرستان پسرانه‌ای در غرب تهران دوباره حال پدران و مادران را دگرگون کرد و دل‌هایشان را لرزاند. اما چقدر باید شاهد اتفاقات ناخوشایند در خصوص معصوم‌ترین افراد جامعه، یعنی بچه‌ها بود؟ چرا فکر می‌کنیم برای ما اتفاق نمی‌افتد؟ ستایش، آتنا، بنیتا، کیانا، امیررضا، یگانه، ملیکا، حنانه، اهورا و حالا این پسران. بچه‌هایی که با هزار امید و آرزو پایشان به این دنیا کشیده شد و حالا با خاطره‌ای نافرجام و غمی همگانی یا این دنیا را ترک می‌کنند یا عاجزانه در آن ادامه زندگی می‌دهند. شاید سهل‌انگاری، بزرگ‌ترین اشتباه ما در دنیای امروز نسبت به کودکان‌مان باشد.

آنها که بیش از هر چیز با اضطراب این جهان آشنا هستند و هنوز درک درستی از احساس‌ها پیدا نکرده‌اند. این جملات را چند ماه پیش در قالب گزارشی در همشهری محله منتشر کردیم. گزارشی درباره کانون «فراموز» در منطقه 21 که برای کودکان کارگاه‌ها و کلاس‌های «رفتار جرئتمندانه» برگزار می‌کرد و به آنان می‌آموخت اعتماد به نفس داشته باشند، «نه» گفتن را بیاموزند و از خود محافظت کنند؟ اما پس از آن گزارش نه تنها از مربیانی که رایگان وقتشان را در اختیار کودکان ما قرار داده بودند، تقدیر نشد که از کار در آن منطقه برکنار شدند و بارها تماس‌های تهدیدآمیزی با ما گرفته شد.

هفته‌ای نگذشت که آنچه مربیان از آن با عنوان معجزه تابستان نام می‌بردند؛ دود شد و به هوا رفت. آنها که در خردادماه گذشته با چند کارگاه محدود در مدارس کارشان را آغاز و برای تابستان بچه‌ها برنامه‌ای شامل آموزش رفتار جرئتمندانه برگزار کرده بودند و با بازی، نمایش و کاردستی سعی کردند به بیان احساس و مشارکت گروهی بچه‌ها کمک کنند تا صداقت و نه گفتن را تمرین کرده باشند، دیگر نبودند. آخرین درخواست‌شان در آن گزارش، همکاری آموزش و پرورش بود تا کودکان را به آن کارگاه‌ها بیاورند.

محافظه‌کاری اما بزرگ‌ترین وی‍ژگی ما بود. امید ما و آرزوی آنان خیلی زود به باد رفت. اما نیاز ما به داشتن چنین کانون‌هایی در مناطق خالی است. کانون‌هایی که در آنها با فرزندان ما راحت‌تر از ما و با اصول روان‌شناسانه گفت‌وگو می‌شود. به آنها می‌آموزد چطور در این دنیا زندگی کنند و کمترین آسیب را ببینند. ‌ای کاش به جای مقابله با هر امری کمی به هم فرصت می‌دادیم. فراموزها باید در مناطق فعالیت کنند تا بچه‌های ما از زندگی‌ای که به آنها هدیه داده‌ایم، کمترین آسیب را ببینند. 

این خبر را به اشتراک بگذارید
در همینه زمینه :